من از لب تو منتظر يه حرف تازه ام تا قشنگترين قصه عالم رو بسازم
من از لب تو منتظر يه حرف تازه ام تا قشنگترين قصه عالم رو بسازم
تو معني بهترين كلامي مفهوم تمام شعرهامي منظور و مراد هر پيامي
تو قبله هر اميدواري تو مظهر فخر هر تباري برتر ز لطافت بهاري

من از لب تو منتظر يه حرف تازه ام تا قشنگترين قصه عالم رو بسازم

تو رئوفي تو شريفي تو به حرمت سكوتي تو عزيزترين عزيزي تو به عمق ملكوتي
تو رئوفي تو شريفي تو به حرمت سكوتي تو عزيزترين عزيزي تو به عمق ملكوتي
من از لب تو منتظر يه حرف تازه ام تا قشنگترين قصه عالم رو بسازم

تو معني بهترين كلامي مفهوم تمام شعرهامي منظور و مراد هر پيامي
تو قبله هر اميدواري تو مظهر فخر هر تباري برتر ز لطافت بهاري

من از لب تو منتظر يه حرف تازه ام تا قشنگترين قصه عالم رو بسازم
من از لب تو منتظر يه حرف تازه ام تا قشنگترين قصه عالم رو بسازم

حکیم ابوالقاسم حسن پور علی توسی نامور به فردوسی (نزدیک به سال ۳۱۹ تا ۳۹۷ هجری خورشیدی) در دامنه توس خراسان دیده به جهان گشود و همان‌جا درگذشت و به خاک سپرده شد. او چکامه‌سرا و رزمنامه‌سرایی ایرانی بود که شاهنامه را از نوشتار به سروده در آورد که نامی‌ترین رزمنامه پارسی می‌باشد و از سوی دیگر بلندترین سروده به زبان پارسی تا زمان خود به‌شمار می‌رفته‌است از این رو او را از بزرگ‌ترین چامه سرایان پارسی‌گو دانسته‌اند. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده‌است

حکیم ابوالقاسم حسن پور علی توسی

مجسمهٔ فردوسی در تهران
تولد	۳۱۹ شمسی توس،خراسان
مرگ	۳۹۷ شمسی
آرامگاه	توس،خراسان
نام دیگر	فردوسی
زمینه فعالیت	ادبیات فارسی،شعر
ملیت	ایرانی
اهل	خراسان
پیشه	شاعر
آثار	شاهنامه

نمونه سروده‌ها

نباشد همی نیک و بد پایدار		همان به که نیکی بود یادگار
دراز است دست فلک بر بدی		همه نیکویی کن اگر بخردی
چو نیکی کنی، نیکی آید برت		بدی را بدی باشد اندرخورت
چو نیکی نمایدت کیهان‌خدای		تو با هر کسی نیز، نیکی نمای
مکن بد، که بینی به فرجام بد		ز بد گردد اندر جهان، نام بد
به نیکی بباید تن آراستن		که نیکی نشاید ز کس خواستن
وگر بد کنی، جز بدی ندروی		شبی در جهان شادمان نغنوی

نمانیم کین بوم ویران کنند		همی غارت از شهر ایران کنند
نخوانند بر ما کسی آفرین		چو ویران بود بوم ایران زمین
دریغ است ایران که ویران شود		کنام پلنگان و شیران شود

منبع :دانشنامه ویکی پدیا

چند غزل از حضرت حافظ امیدارم لذت ببرید

درد عشقی کشیده‌ام که مپرس		زهر هجری چشیده‌ام که مپرس
گشته‌ام در جهان و آخر کار		دلبری برگزیده‌ام که مپرس
آن چنان در هوای خاک درش		می‌رود آب دیده‌ام که مپرس
من به گوش خود از دهانش دوش		سخنانی شنیده‌ام که مپرس
سوی من لب چه می‌گزی که مگوی		لب لعلی گزیده‌ام که مپرس
بی تو در کلبه گدایی خویش		رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس
همچو حافظ غریب در ره عشق		به مقامی رسیده‌ام که مپرس

---

---

دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود		تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود
دل که از ناوک مژگان تو در خون می‌گشت		باز مشتاق کمانخانه ابروی تو بود
هم عفاالله صبا کز تو پیامی می‌داد		ور نه در کس نرسیدیم که از کوی تو بود
عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت		فتنه انگیز جهان غمزه جادوی تو بود
من سرگشته هم از اهل سلامت بودم		دام راهم شکن طره هندوی تو بود
بگشا بند قبا تا بگشاید دل من		که گشادی که مرا بود ز پهلوی تو بود
به وفای تو که بر تربت حافظ بگذر		کز جهان می‌شد و در آرزوی روی تو بود

بوی گیسوی تو را نیمه شب آورد نسیم / تازه شد در دل من یاد رفیقان قدیم .
 
.

از عذاب بی تو بودن در سکوت خود خرابم / دوری از رخسار ماهت ، هر نفس میده عذابم .
 
.

ناگهان آیینه حیران شد گمان کردم تویی / ماه پشت ابر پنهان شد گمان کردم تویی / ای نسیم بی قرار روزهای عاشقی / هر کجا زلفی پریشان شد گمان کردم تویی .
 
.

.

.

دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد / آنچه کردی تو به من هیچ ستم کار نکرد .
 
.

.

.

پرواز در هوای خیال تو دیدنی ست / حرفی بزن که موج صدایت شنیدنی ست / تا اوج راهی ام به تماشای من بیا / با بالهای عشق تو پرواز دیدنی ست .
 
.

گدا شدن به در دوست ، قصد دیدن اوست / وگرنه نان گدایی که هر گدایی دارد .
 
.

.

با تو بودن را برای این باور دارم که بی تو بودن را نمی توانم باور کنم .
 
.

.

در سینه دلی به وسعت غم دارم / بر زخم دلم نیاز مرهم دارم / هر چیز برای خود فراهم کردم / در زندگی ام تو را فقط کم دارم .
 
.

.

.

من نه آنم که روم جز تو پی یار دگر / یا به جز تو شوم طالب دیدار دگر .
 
.

.

.

بهار نخواهد شد حتی اگر زمین از گل ها لبریز شود ، تا تو بیایی و عطر نرگسی ات در جهان بپیچد .

.

.

.

از روستای چشم تو گذر کردم به شهر عشق / شهری که این غریبه در آن گم نمی شود .
 
.

.

.

تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست / محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست / از تو تا ما سخن عشق همان است که رفت / که در این وصف زبان دگری گویا نیست .
 
.

.

.

خوشبختی مثل پروانه است ، اگه دنبالش بری فرار میکنه ، ولی اگه بایستی رو سرت میشینه ، برات آرزوی یک دنیا پروانه دارم .
 
.

.

.

زنده بودنم با تو بودن است و نفس کشیدنم به هوای توست ، دوستت دارم .
 
.

.

دیده ام خورشید را در خواب ، تعبیرش تویی / خواب در یاد شب مهتاب ، تعبیرش تویی / خوب من خواب تو را دیدن در این دنیای بد / چون گل روییده در مرداب ، تعبیرش تویی .
 
.

.

هست آن نیست که هر لحظه کنارت باشد / هست آن است که هر لحظه به یادت باشد .
 
.

.

.

تا بپیوندد به دریا کوه را تنها گذاشت / رود رفت اما مسیر رفتنش را جا گذاشت / هیچ وصلی بی جدایی نیست ، این را گفت و رود / دیده گلگون کرد و سر بر دامن صحرا گذاشت .
 
.

.

عشق گلی است که اگر آن را به قصد تجزیه و تحلیل پرپر کنید ، هرگز قادر نخواهید بود که آن را دوباره جمع کنید .
 
.

.

.

صبح بی تو رنگ بعد از ظهر یک آدینه دارد / بی تو حتی مهربانی ، حالتی از کینه دارد .
 
.

.

طنین نبض بارانی / بلوغ چشمه سارانی / تو را من دوست می دارم / و می دانم که می دانی

 

يک جام پر از شراب دستت باشد
تا حال من خراب دستت باشد
اين چند هزارمين شب بي خوابيست
اي عشق فقط حساب دستت باشد . . .

***
از ديروزها به دنبالت دويدم و به اميد ديدارت به امروز رسيدم ولي افسوس
افسوس که تو به فرداها سفر کرده اي . . .

***
نمی دانم نشستن کنار پنجره
و کشیدن های سکوت روی شیشه اتاق
زندگی اس؟!
یا
انگشت زدن به بخارهی روی شیشه؟

***
ای کاش که باز آیی و دیوانه ببینی ،
از دست غمت سینه ی ویرانه ببینی ،
رفتی و شدم همدم تنهایی و غم ها ،
بازآ که مرا از همه بیگانه ببینی

***
سایه های من و تو دوراند از هم ، افسوس من از سایه ای بگسسته دلم می گیرد !

***
بهار درمن جاري‌است
وباد‌ها درسراپرده‌ي دلم مي‌وزند
زمين خيس است و
چشم نيز
دلت را بازکن
من آنجا گل مي دهم!

***
وقت رفتن چشمهايت را تماشا مي کنم.
غصه هارا مي کشم در خويش و حاشا مي کنم
آسمان بغضش شکست از خلوت سنگين من.
زير باران ، خاطراتت را تماشا مي کنم

***
حسرت دیدار تو در خاطرم جا مانده است
آن نگاه گاه گاهت وه چه زیبا مانده است
روزهای انتظارم را تو پایانی بیا
باز هم احساس من تنهای تنها مانده است

***
افتاده است آتش چشمت به جان من
بانی تویی که دود شده دودمان من
تو آن بت قدیمی از یاد رفته ای
موروثی است عشق تو در خاندان من!!

***

 

 

نيمه شب پريشب گشتم دچار كابوس
ديدم به خواب حافظ توي صف اتوبوس
گفتم : سلام حافظ گفتا عليك جانم
گفتم : كجا روي؟ گفت والله خود ندانم
گفتم : بگير فالي گفتا نمانده حالي
گفتم : چگونه اي ؟گفت در بند بي خيالي
گفتم : كه تازه تازه شعر وغزل چه داري ؟
گفتا : كه مي سرايم شعر سپيد باري
گفتم : ز دولت عشق گفتا كه : كودتا شد
گفتم : رقيب گفتا : او نيز كله پا شد
گفتم : كجاست ليلي ؟ مشغول دلربايي ؟
گفتا : شده ستاره در فيلم سينمايي
گفتم : بگو ز خالش ‚آن خال آتش افروز؟
گفتا : عمل نموده ‚ ديروز يا پريروز
گفتم : بگو زمويش گفتا كه مش نموده
گفتم : بگو ز يارش گفتا ولش نموده
گفتم : چرا؟چگونه؟عاقل شده است مجنون؟
گفتا : شديد گشته معتاد گرد و افيون
گفتم : كجاست جمشيد؟ جام جهان نمايش؟
گفتا : خريد قسطي تلويزيون به جايش
گفتم : بگو زساقي ‚حالا شده چه كاره؟
گفتا : شدست منشي در دفتر اداره
گفتم : بگو ز زاهد آن رهنماي منزل
گفتا : كه دست خود را بردار از سر دل
گفتم : ز ساربان گو با كاروان غم ها
گفتا : آژانس دارد با تور دور دنيا
گفتم : بگو ز محمل يا از كجاوه يادي
گفتا : پژو‚ دوو‚ بنز يا گلف نوك مدادي
گفتم كه: قاصدت كو آن باد صبح شرقي
گفتا : كه جاي خود را داده به فاكس برقي
گفتم : بيا ز هدهد جوييم راه چاره
گفتا : به جاي هدهد‚ ديش است و ماهواره
گفتم : سلام ما را باد صبا كجا برد ؟
گفتا : به پست داده آورد يا نياورد ؟
گفتم : بگو ز مشك آهوي دشت زنگي
گفتا كه : ادكلن شد در شيشه هاي رنگي
گفتم : سراغ داري ميخانه اي حسابي
گفت : آنچه بود از دم گشته چلو كبابي
گفتم : بيا دو تايي لب تر كنيم پنهان
گفتا : نمي هراسي از چوب پاسبانان
گفتم : شراب نابي تو دست و پا نداري؟
گفتا : كه جاش دارم وافور با نگاري
گفتم : بلند بوده موي تو آن زمان ها
گفتا : به حبس بودم از ته زدند آنها
گفتم : شما و زندان حافظ مارو گرفتي؟
گفتا : نديده بودم هالو به اين خرفتي!!!

سید محمد رضا عالی پیام (هالو)

یه شعر نو از   مهدی حاجيانی

خودت گفتی که نزدیکی به این حسی که من دارم

به رویای تو میخوابم من از فکر تو بیدارم

من از فکر تو بیدارم به احساس تو درگیرم

اگه با من نمونی من

--------------------------- اینم یه شعر از ایرج جنتی عطایی------------------------

 جشن دلتنگي

شب آغاز هجرت تو

 شب از خود گذشتنم بود

 شب بي رحم رفتن تو

 شب از پا نشستنم بود

شب بي تو ، شب بي من

 شب

دل مرده هاي تنها بود

 شب رفتن ، شب مردن

 شب دل كندن من از ما بود

 واسه جشن دلتنگي ما

 گل گريه ، سبد سبد بود

 با طلوع عشق من و تو

 هم زمين ، هم ستاره بد بود

از هجرت تو شكنجه ديدم

 كوچ تو اوج رياضتم بود

 چه مؤمنانه از خود گذشتم

 كوچ من از من ، نهايتم بود

 به دادم برس ، به دادم برس

 تو اي ناجي تبار من

 به دادم برس ، به دادم برس

تو اي قلب سوگوار من

 سهم من جز شكستن من

 تو هجوم شب زمين نيست

 با پر و بال خاكي من

شوق پرواز آخرين نيست

 بي تو بايد دوباره برگشت

 به شب بي پناهي

 سنگر وحشت من از من

 مرهم زخم پير من كو ؟

 واسه پيدا شدن تو آينه

 جاده ي سبز گم شدن كو ؟

 بي تو بايد دوباره گم شد

 تو غبار تباهي

 با من نياز خاك زمين بود

 تو پل به فتح ستاره بستي

 اگر شكستم ، از تو شكستم

 اگر شكستي ، از خود شكستي

 به دادم برس ، به دادم برس

 تو اي ناجي تبار من

 به دادم برس ، به دادم برس

 تو اي قلب سوگوار من

 

 

 

کتاب از ریشه تا همیشه از استاد اردلان سرفراز امیدوارم لذت ببرید

دانلود

دانلود لینک کمکی 102 کیلو بایت  (پارسا اسپیس)

من نمی دانم که چرا می گویند : اسب حیوان نجیبی است کبوتر زیباست 

 و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست 

 گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد

چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید

واژه ها را باید شست

واژه باید خود باد ‚ واژه باید خود باران باشد

چترها را باید بست 

 زیر باران باید رفت

فکر را خاطره را زیر باران باید برد

با همه مردم شهر زیر باران باید رفت

دوست را زیر باران باید برد

عشق را زیر باران باید جست 

 زیر باران باید با زن خوابید

زیر باران باید بازی کرد

زیر باران باید چیز نوشت حرف زد نیلوفر کاشت

 زندگی تر شدن پی در پی

زندگی آب تنی کردن در حوضچه کنون است

رخت ها را بکنیم

آب در یک قدمی است

روشنی را بچشیم

_{(سهراب سپهری)}

 

وطنم، نام تو صدر همه نام جهان
جام جمت سرور جام جهان
حکم اهوراست به اهريمنان
پارسيان تا به ابد قهرمان
هرکه به ما شاخه گلي هديه داد
ملت ما باغ گلش تحفه داد
ملت ما ملت بخشايش است
صلح طلب طالب آرامش است
رافت ما يکسره در خون ماست
عرق وطن مسلک و قانون ماست
گر به ميان آيدمان آبرو
کيست که بتواندمان روبرو
اي همه مردان غرور آفرين
بهر شما باد هزار آفرين
جام جهان دست شما بايدش
حاميتان دست خدا بايدش
نام من و خوان من و جان من
جملگي ارزاني ايران من

                                                     

 مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست        یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس                  که به هر حلقه موییت گرفتاری هست

گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست              در و دیوار گواهی بدهد کاری هست

هر که عیبم کند از عشق و ملامت گوید                     تا ندیدست تو را بر منش انکاری هست

صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم                   همه دانند که در صحبت گل خاری هست

نه من خام طمع عشق تو می‌ورزم و بس              که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست

باد خاکی ز مقام تو بیاورد و ببرد                       آب هر طیب که در کلبه عطاری هست

من چه در پای تو ریزم که پسند تو بود               سر و جان را نتوان گفت که مقداری هست

من از این دلق مرقع به درآیم روزی                    تا همه خلق بدانند که زناری هست

همه را هست همین داغ محبت که مراست           که نه مستم من و در دور تو هشیاری هست

عشق سعدی نه حدیثیست که پنهان ماند              داستانیست که بر هر سر بازاری هست

 

مستی

^{مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه
غم با من زاده شده منو ها نمی کنه
منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه
شل که از راه می رسه غربت هم باهاش میاد
توی کوچه های شهر باز صدای پاش میاد
من غمای کهنمو ور می دارم که توی میخونه ها جا بذارم
می بینم یکی میاد از میخونه زیر لب مستونه آواز می خونه
مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه
غم با من زاده شده منو رها نمی کنه
منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه
گرمی مستی میاد توی رگ های تنم
می بینم دلم می خواد با یکی حرف بزنم
کی میاد به جرفای من گوش بده
آخه من غریبه هستم با همه
یکی آشنا میاد به چشم من
ولی از بخت بدم اونم غمه
مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه
غم با من زاده شده منو رها نمی کنه
خسته از هر چی که بود
خسته از هر چی که هست
راه می افتم که برم
مثل هر شب مست مست
باز دلم مثل همیشه خالیه
باز دلم گریه ی تنهایی می خواد
بر می گردم تا ببینم کسی نیست
می بینم غم داره دنبالم میاد
مستی ام درد منو
دیگه دوا نمی کنه
غم با من زاده شده منو رها نمی کنه
منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه
منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه}

^{بقیه شون در ادامه مطلبه}

 

ادامه مطلب

زندگی...

زندگی یک ارزوی دور نیست

زندگی یک جست و جوی کور نیست

زیستن در پیله ی پروانه چیست؟!

                                         زندگی کن زندگی افسانه نیست.

گوش کن...!!

                     دریا صدایت میزند!

                     هر چه نا پیدا صدایت می زند!

                                          جنگل خاموش میداند تورا.

                                          با صدایی سبز می خواند تورا.

اتشی در جان توست.

قمری تنها پی دستان توست.

                                          پیله ی پروانه از دنیا جداست.

                                          زندگی یک مقصد بی انتهاست.

              هیچ جایی انتهای راه نیست!

                                           این تمامش ماجرای زندگیست...!!!

دیوان دیوار

آرزو
کاش بر ساحل رودی خاموش
عطر مرموز گیاهی بودم
چو بر آنجا گذرت می افتاد
به سراپای تو لب می سودم

کاش چون نای شبان می خواندم
به نوای دل دیوانه ی تو
خفته بر هودج مواج نسیم
می گذشتم ز در خانه ی تو

کاش چون پرتو خورشید بهار
سحر از پنجره می تابیدم
از پس پرده ی لرزان حریر
رنگ چشمان تو را می دیدم

کاش در بزم فروزنده تو
خنده ی جام شرابی بودم
کاش در نیمه شبی درد آلود
سستی و مستی خوابی بودم

کاش چون آینه روشن می شد
دلم از نقش تو و خنده تو
صبحگاهان به تنم می لغزید
گرمی دست نوازنده تو

کاش چون برگ خزان رقص مرا
نیمه شب ماه تماشا می کرد
در دل باغچه ی خانه ی تو
شور من … ولوله برپا می کرد

کاش چون یاد دل انگیز زنی
می خزیدم به دلت پر تشویش
ناگهان چشم تو را می دیدم
خیره بر جلوه ی زیبایی خویش

کاش در بستر تنهایی تو
پیکرم شمع گنه می افروخت
زین گنه کاری شیرین می سوخت
ریشه زهد تو و حسرت من

کاش از شاخه ی سرسبز حیات
گل اندوه مرا می چیدی
کاش در شعر من ای مایه ی عمر
شعله ی راز مرا می دیدی

آرزو

خیلی وقته از چشام ، بی تو بارون می باره
دل نا امید من، تو رو آرزو داره
 دل ناامید من ،‌ تو رو آرزو داره
 ای همیشگی ترین ، آه ای دورترین
سوختن کار من است ، نگرانم منشین
راست می گفتی تو ، دیگر کنون دیر است
دوستی و دوری ، آخرین تقدیر است
راست می گفتی تو ، باید از عشق برید
از چنین پایانی به سر آغاز رسید
شکستی و شکستم ، گسستی و گسستم
چه بودی و چه بودم ، چه هستی و هستم
 تو رها از من باش ،‌ ای برایم همه کس
 زیر آوار قفس ، مانده ام من ز نفس
تو و خورشید بلند ، من و شب های قفس
 بعد از این با خود باش ، یاد تو ما را بس
 شکستی و شکستم ، گسستی و گسستم
چه بودی و چه بودم ، چه هستی و هستم

  

اردلان سرفراز

_{گریه کن ای دل که دوست از بر ما می رود 
وای که از باغ عشق عطر وفا می رود 
زانکه دل تنگ ما جای دو شادی نبود 
تا ز در آمد سهیل و سها می رود 
 گر چه ز چشمم رود همراه اشک وداع 
 مهرعزیزان کجا از دل ما می رود 
خانه ی دلتنگ ما تشنه ی آوای اوست 
 آه که از این سرا نغمه سرا می رود 
باغ دل ما از او لطف و صفا می گرفت 
حیف کزین بوستان لطف و صفا می رود 
گر چه به ما هر نفس لطف خدا می رسد 
از سرمان سایه ی لطف خدا می رود 
می رود اما دلش ساز وطن می زند 
 این نگران ر نگر رو به قفا می رود 
 آب و گلش در حضر جان و دلش در سفر 
عاشق اشفته حال دل به دو جا می رود 
لحظه ی بدرود خویش تا نزند آتشم 
 با دل اندهگین شادنما می رود 
تا که بگردد بلا از قد و بالای او 
 برلب بی خنده ام ذکر دعا می رود 
 دل به چه کارایدم گر که دلارام نیست؟
خانه نخواهم اگر خانه خدا می رود 
ناله براید ز سنگ گر که بداند دمی 
از غم یاران چه ها بر سر ما می رود 
ناله ی جانسوز من سر به ثریا کشید 
 آتش دل را ببین تا به کجا می رود 
داغ به جان سها دوری سامان نهاد
خسته ی بیمار دل بهر شفا می رود
نیست عجب گر سها راه به سامان برد
اختر تابان ما سوی سما می رود} 
  

مهدی سهیلی

 

دنیای این روزای من هم قد تن پوشم شده

اینقدر دورم از تو که دنیا فراموشم شده

دنیای این روزای من درگیر تنهایی شده

تنها مدارا می کنیم دنیا عجب جایی شده

هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن میکنم

آینده ی این خونه رو با شمع روشن میکنم

هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن میکنم

آینده ی این خونه رو با شمع روشن میکنم



در حسرت فردای تو تقویمو پر می کنم

هر روز این تنهایی رو فردا تصور میکنم

هم سنگ این روزای من تنها شبم تاریک نیست

اینجا به جز دوری تو چیزی به من نزدیک نیست



هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن میکنم

آینده ی این خونه رو با شمع روشن میکنم

هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن میکنم

آینده ی این خونه رو با شمع روشن میکنم



دنیای این روزای من هم قد تن پوشم شده

اینقدر دورم از تو که دنیا فراموشم شده

دنیای این روزای من درگیر تنهایی شده

تنها مدارا می کنیم دنیا عجب جایی شده

 

 گریز

از هم گریختیم

 و آن نازنین پیاله دلخواه را دریغ

 بر خاک ریختیم

 جان من و تو تشنه پیوند مهر بود

دردا که جان تشنه خود را گداختیم

بس دردناک بود جدایی میان ما

 از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم

 دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت

 اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت

 و آن عشق نازنین که میان من و تو بود

دردا که چون جوانی ما پایمال گشت

 با آن همه نیاز که من داشتم به تو

پرهیز عاشقانه من ناگزیر بود

 من بارها به سوی تو بازآمدم ولی

 هر بار دیر بود

 اینک من و تو ایم دو تنهای بی نصیب

 هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش

سرگشته در کشاکش طوفان روزگار

 گم کرده همچو آدم و حوا بهشت خویش

 

 

کوه

تو اون کوه بلندی
 که سر تا پا غروره
 کشیده سر به خورشید
 غریب و بی عبوره
 تو تنها تکیه گاهی
برای خستگی هام
 تو می دونی چی می گم
 تو گوش می دی به حرفام
 به چشم من
 به چشم من
 تو اون کوهی
پر غروری ، بی نیازی ، با شکوهی
طعم بارون ، بوی دریا ،‌ رنگ کوهی
تو همون اوج غریب قله هایی
تو دلت فریاد اما بی صدایی
 تو مثل قله های مه گرفته
منم اون ابر دل تنگ زمستون
 دلم می خواد بذارم سر رو شونه ات
 ببارم نم نم دلگیر بارون
 تو اون کوه بلندی
که سر تا پا غروره
 کشیده سر به خورشید
 غریب و بی عبوره
 تو تنها تکیه گاهی
 برای خستگی هام
 تو می دونی چی می گم
 تو گوش می دی به حرفام

مستی

مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه
 غم با من زاده شده منو رها نمی کنه
 منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه
 شب که از راه می رسه غربت هم باهاش میاد
توی کوچه های شهر باز صدای پاش میاد
 من غمای کهنمو ور می دارم که توی میخونه ها جا بذارم
 می بینم یکی میاد از میخونه زیر لب مستونه آواز می خونه
مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه
غم با من زاده شده منو رها نمی کنه
منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه
گرمی مستی میاد توی رگ های تنم
 می بینم دلم می خواد با یکی حرف بزنم
کی میاد به حرفای من گوش بده
آخه من غریبه هستم با همه
یکی آشنا میاد به چشم من
ولی از بخت بدم اونم غمه
مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه
غم با من زاده شده منو رها نمی کنه
خسته از هر چی که بود
خسته از هر چی که هست
راه می افتم که برم
مثل هر شب مست مست
باز دلم مثل همیشه خالیه
باز دلم گریه ی تنهایی می خواد
بر می گردم تا ببینم کسی نیست
می بینم غم داره دنبالم میاد
مستی ام درد منو
دیگه دوا نمی کنه
غم با من زاده شده منو رها نمی کنه
منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه
منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه

 

دو تا  شعر از آقای ایرج جنتی عطایی خیلی باحاله امیدوارم لذت ببرید

هم غصه

بیا لب وا کنیم هم غصه ی من
 بیا بیدار کنیم خوابیده ها رو
 بیا آشتی بدیم با قصه هامون
 تمام دستای از هم جدا رو
بیا گلخونه کن ویرونه ها رو
 که قمری جای زاغا رو بگیره
 نمی خوام گلدون مادربزرگم
رو طاقچه از بوی غربت بمیره
 قفلای خونی صندوقچه ی ما
 هزارون ساله گم کرده کلیده
بیا با قلبامون رستم بسازیم
 که اون که دشمنه ، دیو سفیده
 بیا قفل و کلید رو مهربون کن
 که سخته سوت و کور خونه هامون
 بیا با دستای هم پل ببندیم
 که رد شه قاصد از رودخونه هامون
 اگه شب مثل زندون تنگ و تاره
کلید صبحمون تو دستای ماست
 اگه امشب ، شب مرگ ستاره ست
چراغ راهمون خورشید فرداست

 

هم خونه

هم خونه ی من ای خدا
 از من دیگه خسته شده
 کتاب عشق ما دیگه
خونده شده ،‌ بسته شده
خونه دیگه جای غمه
 اون داره از من دور می شه
 این خونه ی قشنگ ما
 داره برامون گور می شه
 اون دست گرم و مهربون
 با دست من قهره دیگه
 چشمای غمگینش با من
 قصه ی شادی نمی گه
 هم خونه ی من با دلم
 خیال سازش نداره
 دستای  کوچیکش (مردونه اش)دیگه
 میل نوازش نداره
 شبا وقتی میرم خونه
 بوسه به موهاش می زنم
 سرش به کار خودشه
 انگار نه انگار که منم
 روزا وقتی میام بیرون
اون خودشو به خواب زده
 خب ، مثل روزگار شده
 یه روز خوبه ،‌یه روز بده
 ای دل من ، ای دیوونه
 بذار برم از این خونه

 

ای آنکه زنده از نفس توست جان من
آن دم که با تو‌ام، همه عالم ازان من

آن دم که با توام، پُِرم از شعر و از شراب
می‌ریزد آبشار غزل از زبان من

آن دم که با توام، سبکم مثل ابرها
سیمرغ کی‌ رسد به بلندآسمان من

بنگر طلوع خنده‌ی خورشید بر لبم
زان روشنی که کاشتی ای باغبان من!

با تو سخن ز مهر تو گفتن چه حاجت است؟
خود خوانده‌ای به گوش من این، مهربان من

 کوی یار می​آید نسیم باد نوروزی
از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی
چو گل گر خرده​ای داری خدا را صرف عشرت کن
که قارون را غلط​ها داد سودای زراندوزی
ز جام گل دگر بلبل چنان مست می لعل است
که زد بر چرخ فیروزه صفیر تخت فیروزی
به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی
به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی
چو امکان خلود ای دل در این فیروزه ایوان نیست
مجال عیش فرصت دان به فیروزی و بهروزی
طریق کام بخشی چیست ترک کام خود کردن
کلاه سروری آن است کز این ترک بردوزی
سخن در پرده می​گویم چو گل از غنچه بیرون آی
که بیش از پنج روزی نیست حکم میر نوروزی
ندانم نوحه قمری به طرف جویباران چیست
مگر او نیز همچون من غمی دارد شبانروزی
می​ای دارم چو جان صافی و صوفی می​کند عیبش
خدایا هیچ عاقل را مبادا بخت بد روزی
جدا شد یار شیرینت کنون تنها نشین ای شمع
که حکم آسمان این است اگر سازی و گر سوزی
به عجب علم نتوان شد ز اسباب طرب محروم
بیا ساقی که جاهل را هنیتر می​رسد روزی
می اندر مجلس آصف به نوروز جلالی نوش
که بخشد جرعه جامت جهان را ساز نوروزی
نه حافظ می​کند تنها دعای خواجه تورانشاه
ز مدح آصفی خواهد جهان عیدی و نوروزی
جنابش پارسایان راست محراب دل و دیده

غم نامه

براي محمد شايگان

خواهم غم جان به جان فرستم
غم نامه به شايگان فرستم
بگرفته دلم خبار محنت ..
زي دوست غم نهان فرستم
مرغ دل من هوايي تست
اين مرغ به آشيان فرستم
شاگرد صفت سياه مشقي
در صفحه امتحان فرستم
يعني كه بدرگه سليمان ..
ران ملخ ارمغان فرستم
دست ار نرسد به حضرت دوست
اين نامه به آستان فرستم
اين نامه بدين نمط، چه ارزد
بوتا كه مگر بدان فرستم
خود چون جرس ار چه پيش تازم
شيون پي كاروان فرستم
من ناله اسير صبر دارم
از بهر تو تا توان فرستم
همچو ن تو هماي اوج پا را
خونابه ي استخوان فرستم
زي تو، ز من اين نو اچنان است
"لوناي" به كهكشان فرستم
افسرد بهار و با غم اي دوست
شاخي ز گل خزان فرستم
درد دل من، نخوانده مهمان
پيش تو كه ميزبان فرستم
غافل كه اگر نفس بر آرم
كوه غم بيكران فرستم
از خامه شرر به نامه ريزم
وز آتش دل نشان فرستم
از خلوت درد خيز سينه
صد قصه ي بي بيان فرستم
دستي به دعا بلند سازم
هنگامه به آسمان فرستم
از صحبت خلق سفله بر چرخ
فرياد امان امان فرستم
گر آه كشم شراره از دل
در خرمن اين و آن فرستم
خشك و تر بوستان بسوزد
گر شعله اي از فغان فرستم
ترسم كه از اين سياه نامه
تاريكي جاودان فرستم
***
اي غم بگذار، تا كي و چند
درد سر دوستان فرستم
وي طبع فسرده هيچ داني
در پرتو مه كتان فرستم
كي لاف سخنوري زنم من
غم نامه به شايگان فرستم
تهران 1342